ដាយណូស័រឆ្លងពេលវេលា

Advertisements

រឿង «ហាមចុះទឹក»

រឿងនេះ ខ្ញុំធ្លាប់ចេញផ្សាយក្នុងសៀវភៅធ្វើពីដៃដ៏កន្ទ្រក់ កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន (ចន្លោះឆ្នាំ ២០១៣ ដល់ ២០១៦)។ សៀវភៅដ៏សែនយ៉ាប់មួយនេះ មានចំណងជើងថា «ខ្មោចសង្កត់» ដែលរួមបញ្ចូលរឿងខ្លីៗនិយាយពីខ្មោច។

ខ្ញុំនឹកឃើញចង់យករឿងខ្លះមកកែសម្រួលឡើងវិញ។ មួយដើមី្បជាការ update ស្នាដៃ មួយទៀតដើមី្បការពារកម្មសិទ្ធិបញ្ញាផង។

តស់អានសាកមើល៍…

កាលនៅក្មេង ខ្ញុំចូលចិត្តលេងទឹកណាស់។ ក្មេងមួយណាក៏ចូលចិត្តដែរ ត្រូវទេ?

ទៅអំពែភ្នំ ទៅកំពង់សោម.. មុជទឹកជាសកម្មភាពដែលខ្ញុំចូលចិត្តបំផុត។

កាលពីមុន កម្ពុជាមិនទាន់រីកចម្រើនខ្លាំងដូចសព្វថ្ងៃទេ ប៉ុន្តែគ្រួសារខ្ញុំរកស៊ីធូរជាងឥឡូវ ហើយមានពេលទៅដើរលេងជួបជុំគ្រួសារ។ ក្នុងមួយខែ ពួកយើងអាចទៅលេងអំពែភ្នំបានម្តង។ មួយឆ្នាំ ពួកយើងទៅលេងកំពង់សោមបាន ២ ដង។

អំពែភ្នំមានស្ពានយោលមួយ។ សងខាងនៃស្ពាលយោលមានតូបសម្រាប់ឲ្យអង្គុយលេងដូចនៅកៀនស្វាយ ហើយកណ្តាលជាទឹកហូរ។

ក្រុមគ្រួសារខ្ញុំមិនដែលឆ្លងទៅត្រើយខាងណោះទេ។ ជាទូទៅ ខ្ញុំចុះទៅលេងទឹកពេលញ៉ាំបាយរួច។ ទឹកនៅត្រើយខាងណេះរាក់។ ខ្ញុំតែងស្រមៃចង់ទៅលេងត្រើយខាងណោះ ព្រោះឮអ្នករៀនថ្នាក់ជាមួយ គេធ្លាប់ទៅ គេថាសប្បាយជាង ព្រោះទឹករាងជ្រៅ។

ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំមកពីរៀន។ ញ៉ាំបាយរួច ក៏ឡើងអង្គុយលើពូក ហើយយកមេរៀនមកអាន។ ខ្ញុំស្រាប់តែអស់កម្លាំង ក្រោយមើលបាន ២ ទំព័រ។ ភ្នែករាងស្រវាំង ហើយធ្ងន់ខ្លាំងទៀតផង។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏បិទភ្នែក។ ពេលនោះ ខ្ញុំឃើញប្រុសម្នាក់ រាងចាស់ ពាក់អាវពណ៌ទឹកប៊ិច ស្លៀកខោក្រណាត់រលោងពណ៌ខ្មៅ។ គាត់ចុះពីហ៊ឹងដែលនៅចំពីមុខខ្ញុំ រួចដើរមកឈរនៅកៀនគ្រែ ព្រមទាំងនិយាយភាសាខ្មែរប៉ៃឡាំៗ តែអាចស្តាប់យល់បាន។ គាត់និយាយថា៖

«កុំលេងទឹក ឮអ្ហេ៎? ចាប់ពីថ្ងៃនេះ កុំលេងទឹកឲ្យសោះ មិនថាទឹកស្អីក៏ដោយ។»

គ្រាន់តែប៉ុណ្ណឹង ខ្ញុំក៏ភ្ញាក់។ អាយុត្រឹម ១០ ឆ្នាំ (កាលពីជំនាន់នោះ) មិនឆ្លាតដល់ក្មេង ៣ ឆ្នាំជំនាន់នេះទេ។ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំយល់សប្តិ ដូច្នេះខ្ញុំមិនខ្វល់អីទេ។

ដល់ថ្ងៃចុងសប្តាហ៍ អំពែភ្នំប្រាកដខ្លួននៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ លើកនេះរឹតតែរំភើប ព្រោះចាស់ៗប្តូរទៅអង្គុយនៅត្រើយខាងណោះ។ បានដៃបណ្តោយ.. បាយហើយ ចុះទឹកវ៉ឹប។

ទឹកទីនោះពិតជាជ្រៅ។ គ្រាន់តែអែបមាត់ច្រាំង ត្រឹមក្បាលជង្គង់ខ្ញុំទៅហើយ។ ប៉ុណ្ណេះសប្បាយហើយអញ! ខ្ញុំចុះភ្លាម។

កុំគិតឲ្យសោះថាខ្ញុំចេះហែលទឹក។ អត់សោះ.. ក្បាច់ស្អីក៏អត់ចេះដែរ.. ចេះតែអង្គុយចោងហោងក្នុងទឹក ហើយធ្វើដៃខ្វៃៗប៉ុណ្ណោះ!

នៅខាងណោះ ដើរដល់កណ្តាលទឹក រឹតតែរាក់ជាងនៅមាត់ច្រាំង។ ខ្ញុំស្មានតែដូចគ្នា ក៏ឈានជើងចូលទៅ គិតថាទៅចោងហោងនៅកណ្តាលទឹក។ មិនទាន់បាន ៣ ជំហានផង ផ្លុង…

ជើងខ្ញុំអត់ជាប់ដីទេ។ ទឹកនៅត្រឹមត្រចៀករបស់ខ្ញុំ។ ក្បាលខ្ញុំលឹបចុះលេចឡើង។ ជើងខ្ញុំខ្វៃៗ។ ដៃទាំង ២ លើកឡើងលើ ខំប្រឹងវាយទឹក ធ្វើចលនាដូចហែល តែនៅតែកន្លែងដដែល។ នេះហើយគេហៅថាលង់ទឹក។

រាល់ដង មានចាស់ៗមើលពីតូប។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះចម្លែកណាស់ ពួកគាត់អត់ងាកមកខ្ញុំសោះ។ ប្អូនៗខ្ញុំភាំង យំផង ស្រែកផង តែពួកគាត់អត់ឮ។ ពួកគាត់ជជែកគ្នាសើចសប្បាយនៅលើតូបធ្វើព្រងើយ។ ចឹងបានថា! ដល់ពេលអាសន្នមែនទែន.. មានម៉ែឪឯណាមកជួយ.. ទៅជាកុងទួតលួតលាដែលមិនធ្លាប់រស់នៅជាមួយគ្នា មិនធ្លាប់ជួបមុខគ្នា មកជួយទៅវិញ។

ខ្ញុំស្លន់ស្លោ។ ខំប្រឹងទធាក់ជើង តែគ្មានប្រយោជន៍សោះ។ កម្លាំងរបស់ខ្ញុំកាន់តែខ្សោយទៅ។ ខ្ញុំអាចចាប់អារម្មណ៍ដឹងថាបេះដូងរបស់ខ្ញុំក៏ខ្សោយដែរ។ វាចាប់ផ្តើមដើរកាន់តែយឺត។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមទម្លាក់ដៃចុះ។ ជើងឈប់ទធាក់។ ក្បាលរបស់ខ្ញុំលឹបចូលទៅ។ ទឹកនៅត្រឹមស្លឹកត្រចៀក។ ពេលនោះស្រាប់តែមានសំឡេងមួយមកខ្សឹបប្រាប់៖

«ឯងបិទភ្នែក ហើយបិទដង្ហើមទៅ។ ព្យាយាមកុំដកដង្ហើម។ ឆាប់ធ្វើភ្លាម។»

ខ្ញុំធ្វើតាមសំឡេងមួយនោះ។ ពេលខ្ញុំធ្វើ ខ្លួនខ្ញុំហាក់ស្រាល ហើយក្បាលក៏ងើបផុតពីទឹក (នៅត្រឹមក)។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ហាក់ដូចមានអ្វីម៉្យាងមកទ្រជើង និងខ្លួនខ្ញុំឲ្យរសាត់ទៅខាងស្តាំដៃ។ រួចហើយ សំឡេងនោះក៏បន្លឺម្តងទៀត៖

«ដល់ហើយ! តោងទៅ!»

ខ្ញុំស្រវាតោងប៉ឹប.. បើកភ្នែកខ្វាក គឺជាគល់ឈើដ៏ធំ។ ជើងខ្ញុំប៉ះដល់ដី។ ខ្ញុំដល់កន្លែងសុវត្ថិភាពហើយ។ ខ្ញុំនាំប្អូនៗឡើងទៅលើវិញទាំងអស់។ ទៅដល់ ប្អូនៗនាំគ្នាប្រាប់ចាស់ៗ។ បើរាល់ដង មានរឿងតិចតួច ពួកគាត់មុខជាភ័យស្រែកឆោឡោសួរមិនខាន តែលើកនេះ ពួកគាត់គ្រាន់តែឆ្លើយថា អឺ រួចក៏និយាយគ្នាបន្តទៀត។ ខ្ញុំចម្លែកក្នុងចិត្តណាស់។

ពេលត្រឡប់មកផ្ទះ.. ពេលយប់ចូលដេក ខ្ញុំឃើញគាត់ម្នាក់នោះមកអង្គុយក្បែរខ្ញុំ។ គាត់ដូចជាខឹងនឹងខ្ញុំ។ គាត់និយាយថា៖

«ម៉េចក៏ប្រាប់មិនស្តាប់? មិនចេះហែលទឹក ទៅលេងធ្វើអី? ដឹងទេថាអញក៏អត់ចេះហែលទឹកដែរ។ បើកុំតែជាចៅ អញមិនទៅជួយទេ។ ឈប់ឮនៅ?

និយាយអីនិយាយទៅ។ ភ្ញាក់ហើយ ខ្ញុំបំភ្លេចចោលហើយ។ មិនដែលស្គាល់គ្នាផង មកហៅគេថាចៅ។

ដល់កំណត់ទៅកំពង់សោម.. យប់មុនចេញដំណើរ គាត់នោះមករំឭក៖

«កុំចុះទឹក…»

ហេស ហេ.. អត់ខ្វល់។ ទៅដល់សមុទ្រទៅហើយ មិនចុះទឹក ដូចមិនគប្បីនឹងខ្លួនឯងសោះ។

ចាស់ៗរកតូបទៅ ក្មេងៗ.. សម្រុកចូលពួកយើង…

គ្មានអីមានក្តីសុខជាងបានប៉ះទឹកទេលោកអឺយ! អង្គុយចោងហោងក្នុងទឹក.. នោមផង ផោមផង.. សប្បាយម៉្លេះ!

ពេលរលកមក នាំគ្នាស្រែកឲ្យសញ្ញាប្រាប់គ្នា «រលកមកហើយ!» ម្នាក់ៗក្រោកឈរ។ រលកមកដល់ ក៏លោត។ ខ្ញុំមានមោទនភាពពេលត្រូវរលកច្រានបោកផ្កាប់មុខចូលទៅក្នុងទឹកម្តងៗ។ (នឹកឃើញឡើងវិញ កាលពីក្មេង ខ្លួនឯងដូចឡប់ៗម៉េចមិនដឹងទេ?)

ខ្ញុំត្រូវរលករុញផ្កាប់មុខច្រើនដង។ រួចហើយ ខ្ញុំក៏ក្រោកឈរបាន។ ខ្ញុំរីករាយនឹងការលេងបែបនេះ។ សប្បាយនឹងការលេងទឹកសមុទ្រ។ ប៉ុន្តែនោះជាពេលចុងក្រោយក្នុងជីវិត ដែលខ្ញុំបានលេងទឹកដ៏សប្បាយបំផុត។ ក្រោយពីថ្ងៃនោះ ខ្ញុំមិនអាចទៀតទេ។

ពួកយើងឈររាយគ្នាក្នុងសមុទ្រ។ ខាងណេះខាងណោះ។ ប្អូនប្រុសៗខ្ពស់ៗចូលទៅឈរបានជ្រៅ។ នោះរលកមកហើយ.. ពួកវាស្រែក៖

«មកហើយ! ធំណាស់!»

ក្រឡេកមើលទៅ ឃើញរលកខ្ពស់មែន.. អ៊ែមម៉ងអញលើកនេះ…

ខ្ញុំប្រញាប់ឈរបែរខ្នងទៅរករលក។ ខ្ញុំចាំទទួលវា។ បឹប.. វារុញខ្ញុំដួលផ្កាប់មុខចូលទៅក្នុងទឹក ធ្វើឲ្យខ្ញុំផឹកទឹកអស់ពីរបីគ្រូក។ ខ្ញុំក្រោកឈរឡើង យកដៃជូតទឹកចេញពីមុខ។ ស្រាប់តែឮសំឡេងរបស់ប្អូន៖

«មកមួយទៀតហើយ!»

បឹប.. ផ្កាប់មុខម្តងទៀត.. ខ្ញុំប្រឹងក្រោក តែមិនទាន់បានឈរស្រួលបួលផង.. បឹប.. បឹប.. បឹប.. ខ្ញុំលែងឮសំឡេងរបស់ប្អូនៗខ្ញុំ។ ខ្ញុំហាក់ដូចដេកអ៊ីចឹង។ ដេកនៅក្នុងទឹក។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបើកភ្នែកព្រឹមៗ ឃើញអីមិនដឹងទេកំពុងហែលមករកខ្ញុំ.. ខ្ញុំមើលមិនច្បាស់សោះ.. មិនដឹងជាសត្វឬមនុស្ស? មើលមិនច្បាស់…

«បង! បង!»

ខ្ញុំបើកភ្នែក។ ខ្ញុំស្ទុះចេញពីទឹក ដូចត្រូវគេចាប់ឲ្យឈរ។ ខ្ញុំរាងភាំងបន្តិច។ ប្អូនៗរត់មករកខ្ញុំ។

«បងឯងបាត់ទៅណា?»

«ពួកខ្ញុំឃើញរលកគ្របបងឯង។»

«បងឯងនៅក្នុងទឹក ២ នាទីហើយ។»

ខ្ញុំអត់ដឹងខ្លួនសោះម៉ង។ ២ នាទី យូរគួរសមដែរណា៎! ខ្ញុំប្រឹងនិយាយបន្លប់ ដើមី្បកុំឲ្យប្អូនភ័យ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំខ្លួនឯងឡើងញ័រ។ ខ្ញុំឡើងគោកវិញ។ ខ្ញុំងូតទឹកសាប ផ្លាស់ខោអាវ រួចអង្គុយញ៉ាំមឹកអាំង។ ខ្ញុំប្រាប់អ្នកផ្ទះថាខ្ញុំលង់ទឹក តែពួកគាត់ស្តាប់ហើយ ងក់ក្បាល រួចធ្វើព្រងើយ។ ខ្ញុំឆ្ងល់អឺយឆ្ងល់! ២ ដងហើយណា៎!

ពួកយើងទៅវិលល្ងាច។

ពេលយប់ គាត់នោះដើរមករកខ្ញុំ។ ខ្លួនគាត់ទទឹកជោគ។ គាត់យកដៃខោកក្បាលខ្ញុំ រួចស្តីឲ្យម៉ាំងៗ៖

«អញប្រាប់ ម៉េចមិនស្តាប់? អ្ហែងចង់ងាប់ណាស់មែនទេ? អញប្រថុយសម្បើមណាស់ ពេលជួយអ្ហែងម្តងៗ។ មិនមែនងាយទេណា៎ អារំបល់យ៎!»

ព្រឹកឡើង ខ្ញុំឮម៉ាក់និយាយនឹងអ៊ំ និងយាយដោយចៃដន្យ៖

«យប់មិញ ខ្ញុំយល់សប្តិឃើញតាចាស់ម្នាក់ស្លៀកពាក់ដូចកុងអ៊ីចឹង តែមិនមែនកុងទេ។ គាត់មកស្តីឲ្យខ្ញុំថា៖ ចេះប្រដែប្រដៅកូនផង.. ក្បាលរឹងណាស់.. អញឈ្លក់ទឹកចង់ងាប់។»

«តើគាត់រូបរាងម៉េច?» អ៊ំសួរ។

«ស្គម ស ខ្ពស់ប៉ុនឪ.. មានពុកចង្កាត្រឹមពាក់កណ្តាលក…»

«គឺកុងទួតរបស់ចឹក…» យាយពោល។ (ចឹកគឺជាឪពុករបស់យាយ ត្រូវជាកុងទួតរបស់ខ្ញុំ។)

«ម៉េចម៉ែឯងដឹង?» ម៉ាក់សួរ។

«ពេលចឹកនៅរស់ ធ្លាប់ប្រាប់។ កុងទួតគាត់ខ្ពស់ ស្គម ស ហើយមានពុកចង្កាត្រឹមពាក់កណ្តាលក។ កុងរបស់គាត់ស្រអែម ទាប មានសាច់ មានពុកមាត់។ ចំណែកឪពុកគាត់ស្លាប់នៅអាយុ ៣០ ឆ្នាំ ដូច្នេះឪពុកគាត់ក្មេង គ្មានពុកមាត់ឬពុកចង្កាទេ។» យាយរៀបរាប់។ «មើលទៅ កុងទួតមកថែរក្សាកូនចៅហើយ។ ស្អែករៀបសែនឲ្យគាត់ទៅ។»

ខ្ញុំស្តាប់ហើយ អត់មានខ្លាចទេ។ ខ្ញុំរំឭកឡើងវិញនូវហេតុការណ៍ទាំង ២ ដែលកើតឡើង។ កុងទួតរបស់យាយ បើគិតជាកុងលា (ជីលា) របស់ខ្ញុំហើយ។ អូ មិនធម្មតា ស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់ម្ល៉េះ! ដឹងថាខ្ញុំកូនម៉ែខ្ញុំទៀត (មិនមែនមីង មិនមែនអ៊ំ)។ គាត់ស្លាប់នៅស្រុកចិន។ ខ្ញុំកើតនៅស្រុកខ្មែរ។ សឹងតែមិនគួរឲ្យជឿ ដែលគាត់មកតាមជួយមើលកូនចៅដល់ឆ្ងាយយ៉ាងនេះ។

ចាស់ៗរៀបចំសែន។ ខ្ញុំលួចទៅអុជធូបសុំទោស និងអរគុណកុង។

ខ្ញុំចាំជួបកុងក្នុងយល់សប្តិ។ គាត់មកមែន។ គាត់មកប្រាប់ខ្ញុំថា៖

«អញមិនអាចជួយបានគ្រប់ពេលទេ។ ត្រូវជួយខ្លួនឯង។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ត្រូវកុំក្បែរទឹកទៀត។»

មុនពេលដេក ខ្ញុំតាំងចិត្តនឹងសួរគាត់ពីរឿងដែលខ្ញុំឆ្ងល់។ គាត់ហាក់ដឹង។ គាត់មិនឲ្យខ្ញុំសួរទាន់ទេ។ គាត់ធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្លេច។ គាត់គ្រាន់តែនិយាយ៖

«ឆ្ងល់អី ចាំធំចាំសួរ។» រួចហើយ គាត់ទៅបាត់។

ខ្ញុំមិនបានជួបគាត់ទៀតទេ ចាប់ពីយប់នោះ។ ខ្ញុំចាំពាក្យគាត់ ពេលខ្ញុំធំ ខ្ញុំនឹងសុំជួបគាត់ដើមី្បសួរបញ្ជាក់គាត់។

ពាក្យថាធំហ្នឹង មិនដឹងពេលណាទេ! ប៉ុន្តែខ្ញុំចាំរហូត រហូតដល់ ១៥ ឆ្នាំក្រោយ គាត់មកជួបខ្ញុំជាថ្មីក្នុងយល់សប្តិរបស់ខ្ញុំ។ គាត់អត់ប្រែប្រួលទេ។ រូបរាងជួបខ្ញុំកាលពីមុនម៉េច នៅតែអ៊ីចឹងដដែល។ មកដល់ គាត់និយាយ៖

«ចង់សួរអី សួរមក។»

រង់ចាំឱកាសយូរហើយ ខ្ញុំចាត់ការភ្លាម ដោយមិនខ្លាចក្រែង៖

«រាល់ដង ប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំការពារខ្ញុំគ្រប់ជំហាន។ ពេលខ្ញុំមានរឿង គាត់តែងតែជួយខ្ញុំទាន់ពេល។ បើសិនខ្ញុំមានគ្រោះថ្នាក់ដោយគាត់មិនបានដឹង ពេលគាត់ដឹង គាត់ភ័យស្លន់ តាមសួររកមូលហេតុ។ ហេតុអីពេលខ្ញុំលង់ទឹក ២ ដងនោះ គាត់អត់ខ្វល់អីអ៊ីចឹង? សូមី្បបារម្ភក៏គ្មាន។ អត់សួរនាំខ្ញុំ អត់ចាប់អារម្មណ៍បន្តិចសោះ។»

«នេះជាអ្វីដែលទេវតាចង់ប្រាប់ដល់អ្ហែង។ អ្ហែងកើតមក គ្មានអីជាប់ខ្លួន មានតែកម្ម។ អត់មានអ្នកណាជួយអ្ហែងបានទេ។ ប៉ាម៉ាក់អ្ហែងជួយអ្ហែងមានកម្រិត។ រឿងខ្លះហួសដែនសមត្ថភាពគាត់ជាមនុស្ស។ អ្ហែងស្លាប់ឬរស់ ពិបាកឬស្រួល ឈឺឬជា គឺដោយសារកម្មរបស់អ្ហែង។ បើវាសនាកំណត់ឲ្យអ្ហែងស្លាប់ ទោះប៉ាម៉ាក់អ្ហែងនៅក្បែរអ្ហែង ព័ទ្ធជុំជិតអ្ហែង ក៏អ្ហែងមិនអាចរស់បានដែរ។ ហេតុនេះ ទើបអញឲ្យអ្ហែងការពារខ្លួនអ្ហែង ប្រាប់អ្ហែងកុំឲ្យចុះទឹក។ មានតែខ្លួនអ្ហែងទើបអាចការពារខ្លួនអ្ហែងបាន។ ក្រៅពីមិនចុះទឹក ត្រូវធ្វើកម្មល្អ ដើមី្បសន្សំកុសលបន្តជីវិតឲ្យរស់បានសុខនៅក្នុងលោកនេះ។»

«ចុះម៉េចបានជាកុងមកជួយខ្ញុំ?»

«មកពីអ្ហែងមានចិត្តរឭកគុណដល់ជីដូនជីតាកុងម៉ា។  អ្ហែងរំឭកនឹកដល់ដូនតាជាញឹកញាប់។ ពេលញ៉ាំអី អ្ហែងនឹកឧទ្ទិសដល់ដូនតាជានិច្ច។ ពេលទៅវត្ត អ្ហែងឧទ្ទិសដល់អញដល់ដូនតាគ្រប់គ្នា ទោះបីអ្ហែងមិនស្គាល់ក៏ដោយ។ ពេលសែន អ្ហែងឧទ្ទិសហៅដូនតាមកស៊ី តែអ្ហែងមិនដែលសុំថា ក្រោយពេលដូនតាស៊ីចុកហើយ ជួយនាំរបស់នេះរបស់នោះមកឲ្យអ្ហែងទេ។ អ្ហែងឲ្យដូនតាស៊ីដោយសុទ្ធចិត្ត អត់ចង់បានរបស់តបស្នង។ ចិត្តកតញ្ញូ ចិត្តគោរពស្រឡាញ់ ដែលអ្ហែងមានចំពោះដូនតាដោយបរិសុទ្ធបែបនេះ.. កម្រណាស់.. ទើបអញមកជួយអ្ហែង។»

តែប៉ុណ្ណឹង ខ្ញុំក៏ដឹងខ្លួន។ ដូចជាត្រូវដែរ។ ទម្លាប់របស់ខ្ញុំតាំងពីដើមមក ញ៉ាំអីក៏ដោយ សូមី្បតែផឹកទឹក ក៏នឹកក្នុងចិត្តឧទ្ទិសដល់ជីដូនជីតាកុងម៉ាខ្ញុំទាំងអស់។ ទៅវត្ត ប្រគេនចង្ហាន់ ខ្ញុំក៏នឹកឧទ្ទិសបែបនេះ។ ពេលសែន ខ្ញុំនិយាយថា សូមអញ្ជើញកុងម៉ាមកពិសា។ ខ្ញុំពិតជាមិនដែលនឹកសុំអីមែន។ អូ ដោយសាររឿងហ្នឹងអ្ហ៎ ទើបខ្ញុំអាចរួចពីលង់ទឹក? អ្ហ៊ឺ.. អ៊ែម!

តាំងពីយប់នោះ ខ្ញុំមិនដែលយល់សប្តិឃើញកុងលាទៀតទេ។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំរក្សាទម្លាប់របស់ខ្ញុំ.. នឹកឧទ្ទិសដល់ពួកគាត់រហូត។ ហើយខ្ញុំក៏ធ្វើតាមការទូន្មានរបស់កុងលា ខ្ញុំអត់ហ៊ានចុះទឹកទេ.. បឹង ត្រពាំង ស្ទឹង ទន្លេ សមុទ្រ អាងហែលទឹក សូមី្បតែពាងក៏មិនហ៊ានទៅក្បែរទេ។ បើចូលសណ្ឋាគារធំៗ ស្អប់បំផុតពេលឃើញមានបាសាំងងូតទឹក ព្រោះឃើញហើយឈឺចិត្ត.. ងូតមិនបាន.. ដាក់មកដុតម៉ងហ្នឹងណា។

មនុស្សម្នាក់ៗមានរឿងមហស្ចារ្យរៀងៗខ្លួន។ ពិតមែនហើយ.. គ្មានភស្តុតាងថាវាជាការពិតឬជា imagination ទេ។ ប៉ុន្តែមានពេលខ្លះ យើងមានអារម្មណ៍ទុកចិត្ត ព្រោះគិតថាយ៉ាងហោចណាស់ យើងមានអ្នកការពារដែរ។ ទោះបីវាជាការពិតឬស្រមៃក៏ដោយ ក៏យើងត្រូវតែមានភាពកតញ្ញូ និងការដឹងគុណចំពោះឪពុកម្តាយ ជីដូនជីតា និងបុព្វបុរសរបស់យើង។ វាជាសេចក្តីល្អ ភាពថ្លៃថ្នូរ និងគុណតម្លៃក្នុងនាមយើងជាមនុស្ស៕

រឿង «ចាំអង្កាល់»

12219389_1696832663885692_7211126692603811749_n

រូបភាពពីទំព័រហ្វេសប៊ុកស្រមោលព្រះចន្ទ្រ

រំឭករឿងដែលនិពន្ធយូរ និងយារ ព្រមទាំងធ្លាប់ post ក្នុងទំព័រហ្វេសប៊ុក chantchhaya…

ពូហានរស់នៅផ្ទះល្វែងជាមួយប្រពន្ធ និងកូនប្រុសម្នាក់អាយុ ៦ ឆ្នាំ។ រៀងរាល់ថ្ងៃ គាត់តែងអុជធូបមិនដែលខាន។ បើថ្ងៃណា គាត់មិនបានអុជ ប្រពន្ធគាត់ជាអ្នកអុជ។ ពេលអុជ ពួកគាត់បន់៖

«ឱជំនាងអឺយ! សូមមេត្តាជួយកូនចៅឲ្យរកស៊ីមានបាន មានក្តីសុខ និងសូមជួយថែរក្សាផ្ទះកូនចៅឲ្យសុខសប្បាយផង។»

ថ្ងៃមួយ គ្រួសារពូហានត្រូវចេញទៅកម្សាន្តក្រៅក្រុង។ គាត់អុជធូបបន់ស្រន់តាមទម្លាប់ រួចបើកឡានចេញទៅ។

ចេញមួយសន្ទុះ ពួកគាត់ទទួលបានទូរស័ព្ទពីអ្នកជិតខាង ថាផ្ទះគាត់ឆេះ។ ពូហានក៏ប្រញាប់ត្រឡប់មកវិញ។ សំណាងល្អ គេពន្លត់ទាន់ គ្រាន់តែរោលខ្មៅជញ្ជាំងបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។

ពូហានទៅដល់ ឃើញអ្នកជិតខាង និងខាងសង្កាត់នៅត្រៀបត្រា។ គាត់ និងប្រពន្ធទៅសម្តែងការគួរសម ថ្លែងអំណរគុណចំពោះពួកគេដែលបានជួយ។

នៅមាត់ទ្វារមានបុរសម្នាក់ពាក់អាវកត្រង់ និងស្លៀកក្បិន។ ក្នុងដៃមានឱបបង្វិចមួយ។ គ្មាននរណាស្គាល់គាត់ទេ ហើយក៏គ្មាននរណាមើលឃើញគាត់ដែរ មានតែកូនប្រុសពូហានម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលស្គាល់ដឹងច្បាស់ថាប្រុសម្នាក់នោះជាជំនាងផ្ទះរបស់គេ។

ក្មេងតូចដើរសំដៅទៅរកជំនាងផ្ទះរួចសួរ៖

«ហេតុអីបានជាជំនាងមិនព្រមជួយអ៊ីចឹង? ក្រែងប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំអុជធូបឲ្យជួយមើលផ្ទះអ៊្ហៃ? ម៉េចក៏បណ្តោយឲ្យឆេះ? ម៉េចក៏រត់យករួចតែខ្លួន?»

ជំនាងងាកមករកក្មេងតូច៖

«ឲ្យជួយផ្ទះអ្ហែងម៉េច.. បើឆេះផ្ទះយើងមុន៕»

ស្នេហាស៊ីអារម្មណ៍ ឬ អារម្មណ៍ស៊ីស្នេហា?

រឿងប្រឌិត

ខ្ញុំមិនស្អាតអីប៉ុន្មានទេ។ គួរសម ល្មមចូលចំណោមគេចុះ។

គ្រួសារក៏មិនមានណាស់ណាដែរ គ្រាន់តែធូរធារ ល្មមចូលសង្គមជាមួយគេឯងបាន។

បើនិយាយពីមន្តស្នេហ៍វិញ.. ឲ្យសម្បូរដូចគេគឺអត់ទេ តែក៏មិនអត់លិទ្ធដែរ…

បទពិសោធន៍ស្នេហាប្រុសស្រី ខ្ញុំមិនអួតឡើយ។ អាយុ ១៨ ឆ្នាំ តែ ៣០ ខ្លះបានតែពាក់កណ្តាលខ្ញុំទេ។

តិចថាខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តមិនត្រឹមត្រូវចុះ.. អត់ទេណា៎.. គ្រាន់តែកាន់ដៃ និងថើបប៉ុណ្ណោះ។

ឥឡូវ ខ្ញុំកំពុងវក់នឹងប្រុសម្នាក់។ គេចូលមហាវិទ្យាល័យហើយ។ ខ្ញុំវិញ ឆ្នាំក្រោយទើបចូល (ប្រសិនបើប្រលងជាប់)។

ខ្ញុំជួបគេដោយសារមិត្តភក្តិខ្ញុំ។ នាងឈ្មោះស្រីនិត។ ស្រីនិតឧស្សាហ៍នាំខ្ញុំទៅលេងសាលាសាកល។ នៅទីនោះ ពួកយើងមានជម្រើសជាច្រើន ដូចជាញ៉ាំអី ដើរហាត់ប្រាណ អង្គុយលេងលើស្មៅ និងមើលគេទាត់បាល់។

ប្រុសម្នាក់ហ្នឹងឈ្មោះ ភក្ត្រា ប៉ុន្តែគ្រប់គ្នាហៅគេថា ភក្រ្ត។ បូកបញ្ចូលឈ្មោះគេ និងខ្ញុំ ភក្ត្រ លីកា ម៉្យាងដែរតើ ហេស ហេស…

ពួកយើងសាងទំនាក់ទំនងជាមួយគ្នា។ និយាយតាមត្រង់ គឺខ្ញុំតាមគេមុនទេ។ ប៉ុន្តែសម័យនេះទៅហើយ ទោះអត់ទំពក់ ក៏ព្នៅមកខ្លួនឯងដែរ (ចង់មានន័យថា បើទោះខ្ញុំអត់តាមគេ ក៏គេគង់តែមកតាមខ្ញុំ ព្រោះគេសម្លឹងមើលខ្ញុំតាំងពីដំបូង)។

ពេលយើងចាប់ផ្តើមស្រលាញ់គ្នាដំបូង ខ្ញុំឧស្សាហ៍តេរកគេណាស់។ មួយថ្ងៃ ៣ ដង ដូចបាយអ៊ីចឹង។ ទៀងពេលទៀងវេលា។ ដំបូងបំផុត ចុចទៅភ្លាម គេទទួលភ្លាម។ មួយរយៈក្រោយ យឺតបន្តិចទើបលើក។ ក្រោយមកទៀត តេទៅ អត់លើក រួចហើយទើបតេមកវិញ។ មកដល់បច្ចុប្បន្ន តេហើយ មិនសូវលើក ជួនកាលអត់តេមកវិញទៀត។

ខ្ញុំក្តៅចិត្តណាស់។ ខ្ញុំទៅសួរគេត្រង់ៗ។ គេឆ្លើយថា ព្រោះរវល់ ឬមិនបានឃើញ miscall ។ ខ្ញុំជំរិតសួរច្រើនដង គេក៏និយាយ៖

«បងធុញ។»

«ហេតុអីបានធុញ?»

«អូនតាមបងពេក។»

«អូនតាមបង ព្រោះតែស្រឡាញ់បង។»

«បងចង់មានពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួន។»

«មានសង្សារហើយ ចង់មានពេលផ្ទាល់ខ្លួនអី?»

«និយាយម៉េចក៏មិនយល់ដែរ។»

រួចហើយ គេដើរចេញធ្វើព្រងើយ។

ខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែកដោយមិនដឹងខ្លួន។ ខ្ញុំឈរយំ។ ខ្ញុំអត់ខ្មាសគេទេ។ ចាំបាច់ខ្មាសធ្វើស្អី! មនុស្សកំពុងឈឺចិត្ត យំជារឿងធម្មតា។ ទៅខ្មាសអ្នកណា?

គេធ្វើអ៊ីចឹង ខ្ញុំរឹតតែចង់ឈ្នះ។ ខ្ញុំ call ផង ខ្ញុំតាមផង។ ទីណាមានគេ ទីនោះមានខ្ញុំ។ គេនៅរៀន ខ្ញុំនៅចាំនៅមុខថ្នាក់។ គេទៅញ៉ាំអី ខ្ញុំទៅដែរ។ គេទៅទិញសៀវភៅ ខ្ញុំទៅទិញដែរ។ គេទៅបណ្ណាល័យ ខ្ញុំទៅអានសៀវភៅដែរ។ គេទៅធ្វើកិច្ចការសាលាជាមួយមិត្តភក្តិ ខ្ញុំទៅអង្គុយលេងទូរស័ព្ទក្បែរនោះ។ គេទៅលេងបាល់ ខ្ញុំទៅមើលគេ។ គេនៅផ្ទះ អត់ចេញទៅណា អូខេ ហ្នឹងខ្ញុំនៅផ្ទះខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំផ្ញើសារទៅរក បើមិនឆ្លើយ ខ្ញុំចុចផ្ញើទាល់តែឆ្លើយ។

អ្នកផ្សេងៗថាខ្ញុំងប់។ ប៉ុន្តែឲ្យខ្ញុំធ្វើម៉េច បើខ្ញុំស្រឡាញ់គេ។ ខ្ញុំស្រឡាញ់គេមែនណា៎! ស្រឡាញ់ខ្លាំង! ស្រឡាញ់ខ្លាំងណាស់។ ស្មានតែខ្ញុំចង់តាមបែបនេះឬ? ហត់ណាស់ដឹងទេ តែព្រោះតែស្រឡាញ់ ព្រោះតែខ្លាចបាត់បង់គេ ទើបខ្ញុំសុខចិត្តអត់រៀនអត់សូត្រ តាមគេដូចរុយដេញតាមអាចម៍។

ពួកម៉ាកខ្ញុំថាឲ្យខ្ញុំ៖

«ភក្រ្តគេមិនដូរចិត្តទេ។ កុំបារម្ភអី!»

អ្នកនិយាយបានតែនិយាយ មិនមែនសង្សារវាផង វានិយាយចេះបានហើយ។ ទុកចិត្តម៉េចបាន បើឆ្កែញីច្រើនដល់ម្ល៉ឹង!

សង្សារខ្ញុំ រាងមិនសូវខ្ពស់ សម្បុរស្រអែម សក់ស្លូត ដុះក្បាលពោះតិចៗ ប៉ុន្តែមិនដឹងម៉េច មានស្រីចង់ហក់មកតោងច្រើនណាស់។ អាប៉ិហ្នឹងក៏ណាស់ដែរ។ និយាយពីសុភាពទន់ភ្លន់ជាមួយពួកអស់ហ្នឹង ដល់សង្សារខ្លួនឯង គំរោះគំរើយ។

New friend add សឹងរាល់ថ្ងៃ សុទ្ធតែស្រី។ ឃើញអ៊ីចឹង ខ្ញុំក៏ខំចុច relation with តែគេអត់ confirm សោះ។ ខ្ញុំក្តៅឆេវម៉ង។

រឿងមួយទៀតដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺចិត្ត គឺពេលទៅលេងបាល់ ខ្ញុំខំរត់ទៅទិញទឹកឲ្យ គេបែរជាដើរទៅទិសផ្សេង ទៅយកពីស្រីម្នាក់ មិនដឹងមកពីណាទេ មុខឡើងស្លេកដូចខ្មោចងាប់ ៧ ថ្ងៃ។ បើស្អាតជាងខ្ញុំ ខ្ញុំមិនថាទេ នេះអន់ជាងខ្ញុំទៀត.. ទាបជាងខ្ញុំ ធាត់ជាងខ្ញុំ បានតែសមួយមុខហ្នឹង។

ឃើញគេធ្វើអ៊ីចឹង ចិត្តខ្ញុំដូចភ្នំភ្លើង។ មិនមែនមិនដឹងថាខ្ញុំមកមើលឯណា? មិនមែនមិនដឹងថាខ្ញុំទិញទឹកឲ្យឯណា? តែនេះផ្គើនទាំងមុខស្រស់តែម្តង! ខ្ញុំទ្រាំលែងបាន ក៏បោះទឹកទៅលើស្មៅមួយទំហឹង បែកគម្រប ខ្ទាតទឹកប្រាវ ទៅលើនាងស្លេកនោះ។ គេបែរមករកខ្ញុំ ដោយមុខក្រញូវ ហើយស្រែកគំហកដាក់ខ្ញុំ៖

«ម៉េចធ្វើអ៊ីចឹង? ឆ្កួតទេអ្ហ៊ែៈ? អត់ចេះខ្មាសគេមែន!»

ឮពាក្យនេះ ខ្ញុំទ្រហោយំមួយរំពេច។ អ្នកជុំវិញ ខ្ញុំមិនខ្មាសទេ គឺខ្មាសនាងស្លេកនោះជាង។ ខ្មាសផងខឹងផង។ ខ្ញុំរត់ចេញពីទីលានទាត់បាល់។ ស្រីនិតខ្ញុំរត់មកតាម។ គេលួងខ្ញុំ តែខ្ញុំទទួលយកមិនបានទេ។ ខ្ញុំនឹកស្មានថា គេនឹងរត់មកតាមខ្ញុំ តែគេព្រងើយ។ ខ្ញុំក៏ជិះម៉ូតូមកផ្ទះ។ ជិះបណ្តើរយំបណ្តើរ។ អ្នកតាមផ្លូវមើលគ្រប់គ្នា។

មកដល់ផ្ទះ ខ្ញុំរត់ទៅយំក្នុងបន្ទប់។ខ្ញុំក្តាប់ដៃដាល់ពូកខ្លាំងៗ៖

«ម៉េចក៏ធ្វើអ៊ីចឹងដាក់ខ្ញុំ? ម៉េចក៏ធ្វើអ៊ីចឹងដាក់ខ្ញុំ?»

ទោះបីខឹងយ៉ាងណា ក៏ខ្ញុំនៅតែស្រឡាញ់គេ។ ខ្ញុំនៅតែសង្ឃឹមថា គេនឹងមកលួងខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែគេពិតជាចិត្តរឹងណាស់។ គេអត់ទាក់ទងមកសោះ។ ខ្ញុំចាំគេ ៣ ថ្ងៃ សូមី្បតែសារមួយក៏អត់។ ទ្រាំមិនបាន ខ្ញុំក៏ទាក់ទងទៅគេវិញ៖

«ហេតុអី? មិនបារម្ភពីខ្ញុំសោះម៉ងអ្ហ៊ែៈ?»

«បារម្ភអី មនុស្សធំប៉ុណ្ណេះហើយ។» គេតបមកវិញ។

«ហេតុអីធ្វើអ៊ីចឹងដាក់ខ្ញុំ?»

«មិនបានធ្វើអីទេ គឺយើងធ្វើខ្លួនយើង។»

«តើខ្ញុំបានធ្វើអី?»

«ធ្វើហើយ នៅមកសួរទៀត។ ទៅពិនិត្យខួរក្បាលទៅ ក្រែងលោក្តៅពេក ក្រឡកខួរ។»

«អូ ខ្ញុំស្រឡាញ់យើងខុសអ្ហ៎?»

«នេះមិនមែនស្រឡាញ់ទេ គេហៅថាប្រចណ្ឌ។»

«ប្រចណ្ឌព្រោះតែស្រឡាញ់។»

«ទោះស្រឡាញ់ ក៏ត្រូវទុកខ្យល់ដកដង្ហើមឲ្យគ្នាដែរ។»

មុនពេលផ្ញើសារ ខ្ញុំស្មានថាគេនឹងលួងខ្ញុំ ឬនិយាយពាក្យពីរោះខ្លះមកពន្លត់កំហឹងខ្ញុំ ប៉ុន្តែគេឌឺលើសដើម។ ខ្ញុំបាត់ខឹង ទៅជាខ្លាចម្តង។

«តិចគេចង់បែកពីខ្ញុំទៅ?» ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត។ នឹកដល់ត្រឹមណេះ បេះដូងខ្ញុំលោតលឿនខុសចង្វាក់។ ខ្ញុំក៏ធ្លោយពាក្យដោយមិនដឹងខ្លួន «សុំទោស។» គេបាត់ឈឹង ធ្វើឲ្យខ្ញុំអន្ទះអន្ទែងណាស់។ ខ្ញុំចុចផ្ញើពាក្យសុំទោសទៅគេជាច្រើន។ គេមិនតប ធ្វើឲ្យខ្ញុំភ័យមែនទេន។

«តិចគេពិតជាចង់បែកពីខ្ញុំមែន តើគិតម៉េច?»

ទឹកភ្នែកស្រក់ភ្លាម។ ខ្ញុំបន់ព្រះ «សុំកុំអី! សុំកុំអី!»

ប្រមាណ ១០ នាទី ទើបគេផ្ញើសារតបវិញ «ស្អែកទៅញ៉ាំបង្អែមទេ? ពេលល្ងាច ចេញពីលេងបាល់។»

ឃើញសារនេះ ខ្ញុំសើចភ្លាមមួយរំពេច។ ខ្ញុំប្រញាប់តប «ទៅ។»

«អ៊ីចឹង ស្អែកជួបគ្នា។»

«ចាស៎!»

ខ្ញុំត្រេកអរណាស់។ ខ្ញុំផុតភ័យហើយ។ ស្នេហាខ្ញុំមានសង្ឃឹមវិញហើយ។

ចង្រៃមែន! ហេតុអីបបួលខ្ញុំហើយ មាននាងស្លេកនោះទៀត? ក្រៅពីពួកម៉ាកគេ ពួកម៉ាកខ្ញុំ ពួកយើងទាំង ២ នៅថែមនាងមារនោះមកម្នាក់ទៀត។ ខ្ញុំមិនចង់ទេ តែចង្ក្រានអគ្គិសនីឆេះដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ខ្ញុំសម្លក់នាងមុខស្លេក ហើយខ្ញុំនិយាយទៅរកភក្រ្ត៖

«ខ្ញុំអត់ទៅទេ។»

«ម៉េចទៀតហើយ?» ភក្ត្រជ្រួញចិញ្ចើម។

«មានគេគឺអត់ខ្ញុំ មានខ្ញុំគឺអត់គេ។»

«គេណា? នែ! កុំធ្វើចរិតកូនក្មេងមើល៍។ រៀនចាស់ទុំបន្តិចទៅ។»

ចង្ក្រានឡើង ២០០០ វ៉ាត់ហើយ។ ខ្ញុំឈរច្រត់ចង្កេះដាក់ភក្ត្រ៖

«រើសទៅ! ខ្ញុំឬក៏គេ?»

«នែ! បើចង់ឆ្កួត ទៅឆ្កួតម្នាក់ឯងទៅ។ កុំមកឆ្កួតនៅទីនេះ។»

និយាយហើយ គេក៏ដើរចេញទៅ ដោយបណ្តើរនាងមុខស្លេកនេះទៅជាមួយ។ ពួកម៉ាកគេដើរទៅតាមក្រោយ។ ស្រីនិតខំមកកេះដៃខ្ញុំ តែខ្ញុំគ្រលាស់ដៃចេញ។ ខ្ញុំយំទៀតហើយ។ ខ្ញុំឈរយំ។ ពួកម៉ាកគេម្នាក់ខំខ្សឹបប្រាប់៖

«នែអាភក្ត្រ! សង្សារអ្ហែងយំណ៎!»

«កុំទៅរវល់។»

ខ្ញុំឮសម្តីរបស់គេ។ គេពិតជាធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺចិត្តណាស់។ ខ្ញុំរត់ទៅរកម៉ូតូ ហើយជិះចេញ។ ចេញផុតពីខ្លោងទ្វារសាលាសាកល.. ប្រាវ.. ខ្ញុំប៉ះជាមួយម៉ូតូមួយទៀត.. សំណាងល្អ ខ្ញុំចេះបន្ថយល្បឿនទាន់ កុំអី…

រលាត់កែងដៃ រលាត់ជង្គង់ ហើម ដេកផ្ទះអស់ ២ អាទិត្យ។

ក្នុងរយៈពេល ២ អាទិត្យនេះ ខ្ញុំដេកយំរហូត។ ខ្ញុំឃើញគេ post រូបជាមួយស្រីមុខស្លេកនោះ។ ម៉ាត់ណាក៏មិត្តភក្តិ.. មិត្តភក្តិប្រកាច់អី ដើរលេងជាមួយគ្នារាល់ល្ងាច។

អ្វីដែលកាន់តែឈឺចិត្ត គឺគេអត់ខ្វល់ពីខ្ញុំសោះ។ គេគួរតែដឹងដំណឹងរឿងខ្ញុំដួលម៉ូតូ គេគួរតែមកសួរសុខទុក្ខខ្ញុំ យ៉ាងហោចណាស់ ផ្ញើសារតាមហ្វេសប៊ុកមក ក៏អស់ចិត្តដែរ តែនេះអត់សោះ។

ក្តីឈឺចាប់ក្នុងចិត្ត ខ្ញុំទ្រាំតែម្នាក់ឯង ឈឺតែម្នាក់ឯង។ គ្មាននរណាមកចែករំលែកខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំ post ជាច្រើនដើមី្បបង្ហាញពីអារម្មណ៍ឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ តែគេសូមី្បតែ like ឬ comment ក៏អត់ដែរ។ ឱ មនុស្សប្រុស! ចិត្តអីដាច់ម្ល៉េះ! បានថ្មីចោលចាស់!

ស្រីនិតដឹងរឿងរបស់ខ្ញុំ។ វាបានប្រាប់ឲ្យខ្ញុំកាត់ចិត្ត។ វាថា កុំធ្វើខ្លួនអ៊ីចឹង នាំឲ្យខ្លួនគ្មានតម្លៃ។ ត្រូវហើយ! ម្ជុលមិនចាក់សាច់ឯង ធ្វើម៉េចយល់? ខ្ញុំស្រឡាញ់គេស្ទើរឆ្កួត។ ខ្ញុំមិនអាចបញ្ឈប់បានទេ។ ស្រីនិតថាឲ្យ៖

«បើអ្ហែងស្រឡាញ់គេ អ្ហែងត្រូវស្រឡាញ់ខ្លួនឯង។»

«ចុះសព្វថ្ងៃ យើងមិនស្រឡាញ់ខ្លួនយើងទេអ្ហ៎?»

«ស្រឡាញ់ស្អី? បើងប់តែនឹងគេ អត់រៀនអត់សូត្រ.. ឆ្នាំប្រឡង មិនប្រឹងរៀន.. តិចប្រឡងធ្លាក់។»

«ធ្លាក់ក៏ធ្លាក់ទៅ! ជាប់មានន័យស្អី បើបាត់បង់គេនោះ!»

«ប្រឡងជាប់ដើមី្បអនាគតខ្លួនអ្ហែង។»

«អនាគតយើងគ្មានទេ បើយើងគ្មានគេ។»

«អ្ហែងឈប់ដ្រាម៉ាទៅ! បើអ្ហែងនៅតែធ្វើអ៊ីចឹង អ្ហែងអត់មានថ្ងៃរួចខ្លួនទេ។ តិច depression ទៅសម្លាប់ខ្លួនវ៉ឺយ!»

«បើអាច យើងចង់ស្លាប់ណាស់។»

«យើងអង្វរអ្ហែង.. អ្ហែងឈប់ទៅ…»

«យើងឈប់មិនបានទេ។»

«អ្ហែងឈប់បាន។»

«យើងឈប់មិនបានទេ។»

«អ្ហែងឈប់បានបើអ្ហែងនិយាយថាអ្ហែងឈប់បាន។ ជឿយើងទៅ! ដោះលែងខ្លួនឯងទៅ.. កុំដាក់គុកខ្លួនឯងអ៊ីចឹង។»

«យើងចង់ តែយើងពិបាកធ្វើ ហើយយើងមិនដឹងធ្វើម៉េចទេ។»

«អានសៀវភៅទៅ។»

«អានសៀវភៅអី?»

«សៀវភៅអីក៏បានដែរ។ ពេលអ្ហែងនឹកគេ អ្ហែងអានសៀវភៅ។ សៀវភៅមេរៀនក៏ដោយ រឿងក៏ដោយ អប់រំក៏ដោយ។ មួយទៀត ឈប់ share post ស្នេហាទៅ។ share post អប់រំផ្លូវចិត្ត លើកទឹកចិត្តខ្លួនឯង ឲ្យបានច្រើន។ ធ្វើដូច្នេះក៏អាចជួយសម្រាលបានដែរ។»

«អឺ! ចាំយើងសាកល្បង!»

ខ្ញុំមិនបាននិយាយលេងទេ។ ខ្ញុំពិតជាសាកល្បងមែន។ ខ្ញុំទិញសៀវភៅមកទាំងគរ។ ខ្ញុំព្យាយាមអាន តែចេះតែងងុយដេក។ ទោះយ៉ាងណា ប្រឹងអាន ឲ្យបាន ១ ឬ ២ ទំព័រ។ ខ្ញុំ share post លើកទឹកចិត្ត ឬព្រះធម៌ ប៉ុន្តែមិនដឹងម៉េច post ស្នេហា ដូចជាទាក់ដៃខ្ញុំជាង។

ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំប្រឹងប្រែងដើមី្បដោះលែងខ្លួនខ្ញុំពីគុកស្នេហាប្រុសឈ្មោល។ វាមិនងាយស្រួលទេ ដោយសារតែយើងដើរទៅឆ្ងាយគួរសមហើយ។ បកក្រោយគឺជាត្រើយសុខ។ ខ្ញុំយល់ តែសំខាន់ មុខខ្ញុំពិបាកបែរ ចេះតែទាញទៅមុខរហូត។

ស្រឡាញ់ជ្រុលទៅហើយ ចង់បកក្រោយសែនពិបាក

បេះដូងយំថ្ងួចថ្ងូរ សង្ឃឹមប្រុសពន្លកយល់ចិត្ត

ប៉ុន្តែមើលទៅគ្មានសង្ឃឹម ដូចមេឃភ្លៀងរលឹមគ្មានពន្លឺ

បើគង់តែនឹងឈឺ សុខចិត្តឈឺពេលខ្លីប្រសើរជាងមួយជីវិត៕

ទៅរកគ្រូទាយ

«អ៊ំ! មើលថ្លៃប៉ុន្មាន?»

«២ ម៉ឺនរៀលទេ.. ដូចគេដូចឯង។»

(គេយកតែ ១ ម៉ឺន សោះហ្នឹងណា៎!)

«ចឹង ខ្ញុំមើលមួយ។»

«មើលពីខ្លួនឯង ឬអ្នកណា?»

«ខ្ញុំខ្លួនឯង។»

«ចង់មើលពីអ្វីដែរ?»

«ទូទៅ។»

«អូ! ក្មួយឯងនេះ.. មួយជីវិត.. មិនមែនក្រទេ.. (ត្រូវហើយ! មិនមែនក្រទេ គឺរហាមតែម្តង។) ហើយក្នុងជាតិនេះ កុំព្រួយ.. មិនអត់គូទេ.. (គឺអត់លិទ្ធ។) បើនិយាយពីលុយវិញ.. ធូរ.. (ហោប៉ៅឡើងធូរ។) ជើងលេខក្មួយឯង ធ្វើការក៏បាន រកស៊ីក៏បាន.. (ចឹងបានសព្វថ្ងៃដើរទាត់ខ្យល់។) សព្វថ្ងៃប៉ាម៉ាក់ក្មួយឯងពិបាកចិត្តរឿងក្មួយឯងណាស់.. (ព្រោះពួកគាត់ចង់ឲ្យខ្ញុំយកប្តី តែខ្ញុំចង់បានប្រពន្ធ។) ក្មួយឯងនេះមានសំណាង គេហៅថាមនុស្សអត់មានកម្ម.. (ព្រោះតែបែបនេះ ទើបគ្មានស្អីទាំងអស  ផ្ទះក៏អត់ ឡានក៏អត់ គ្នាក៏អត់ លុយក៏អត់ ការងារក៏អត់ មុខរបរក៏អត់ ដេកស៊ីដោយសារម៉ែឪសុទ្ធសាធ.. បើម៉ែឪមិននៅ ខ្ញុំមានតែទៅតាមពួកគាត់ ព្រោះនៅ ក៏មិនរស់ដដែលហ្នឹង៕)»

គ្មានអ្នកសំពង ទុកខ្ញុំសំពង

ខ្ញុំជាមនុស្សអាលាក់ហ្ស៊ីនឹងពាក្យកុហក។ ពាក្យមួលបង្កាច់ លាបពណ៌ ថែមស្ករប៊ីចេង ខ្លាំងណាស់ធ្វើឲ្យខ្ញុំរមាស់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែបើកុហកវិញ មិនមែនរមាស់ទេ គឺផ្ទុះ។

អ្វីដែលជាសំណូមពររបស់ខ្ញុំចំពោះមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំ គឺកុំកុហកខ្ញុំ។ គេចង់កុហកអ្នកដទៃ ជារឿងរបស់គេ។ គេចង់កុហកក្រុមគ្រួសារគេ ខ្ញុំអត់ហាមឃាត់ទេ។ ខ្ញុំសុំតែឲ្យគេនិយាយការពិត ពាក្យត្រង់ ពេលគេនិយាយជាមួយខ្ញុំ។

ហេតុអីត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង ធ្វើមិនបាន?

តើការនិយាយពាក្យពិត និយាយត្រង់ វាងាប់មែន?

បើនិយាយត្រង់ភ្លាម រន្ទះបាញ់ភ្លាម អ៊ចឹងខ្ញុំសុខចិត្តទទួលចិញ្ចឹមគ្រួសាររបស់អ្នកឯង។ ម៉េចដែរ?

ទោះខ្ញុំផ្តល់លក្ខខណ្ឌល្អយ៉ាងណា ក៏មនុស្សនៅតែមិនអាចនិយាយត្រង់។ មិនដឹងម៉េច? ប្រៀបដូចការនិយាយត្រង់ហ្នឹងជាអំពើឧក្រិដ្ឋកម្មដ៏សាហាវ ព្រៃផ្សៃ យង់ឃ្នង ដែលត្រូវជាប់ទោសធ្ងន់ មិនអាចលើកលែងឲ្យបាន។

កាលណានិយាយត្រង់ ជាប់ពិរុទ្ធ។ បើនិយាយកុហក ជារឿងធម្មតារបស់ម្នឹស។

ខ្ញុំពិបាកទទួលយកណាស់។ ខ្ញុំរឹតតែពិបាកទទួលយក នៅពេលមនុស្សដែលខ្ញុំមិនគិតថាកុហកខ្ញុំ បែរជាកុហក។

រឿងមនុស្សជិតដិតកុហក ជារឿងកំពូលអាលាក់ហ្ស៊ីសម្រាប់ខ្ញុំ ហើយមិនដឹងយ៉ាងម៉េច បានជាខ្ញុំតែងតែជួប។ ជួយញយហើយ នៅមិនរាងទៀត។

អង្គុយម្នាក់ឯងក្នុងបន្ទប់ធ្វើការ។ ខ្ញុំសម្លឹងមើលវាំងននដែលស្ងៀមនឹងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ វាំងនននេះប្រហែលដូចបេះដូងរបស់ខ្ញុំដែរ។ វាស្ងៀមមិនកម្រើក ព្រោះវាហត់នឿយ។ វាហត់នឿយនឹងរងកម្តៅ។ វាហត់នឿយនឹងបាំងកម្តៅថ្ងៃឲ្យមនុស្ស។ វាហត់នឿយនឹងទ្រាំប្រលាក់ធូលីដីជាច្រើនឆ្នាំ ហើយមនុស្សអត់យកភ្នែកមើលសោះ អត់យកវាទៅបោកសម្អាត ទុកវាចោល អត់គិតពីវា។ វាក៏ចាប់ផ្តើមដឹងថា ដីដែលរុំខ្លួនវានឹងធ្វើឲ្យវាក្លាយទៅជាវាំងននកខ្វក់ ហើយមនុស្សនឹងយកទៅបោះចោល ដោយប្រើពាក្យថា គគ្រិច និងចាស់។ បន្ទាប់មកមនុស្សនឹងផ្លាស់វាំងននថ្មីមកជំនួសវា។

រាល់ដង ឲ្យតែខ្ញុំឈឺចាប់ ខ្ញុំនឹងសមាធិ ប៉ុន្តែមួយរយៈក្រោយ ខ្ញុំខ្លាចពេក ទើបមិនហ៊ានតាំងសមាធិ។ ខ្ញុំខ្លាច។ ពេលតាំងសមាធិ ខ្ញុំតែងឃើញខ្ញុំ transform ទៅជាសត្វពស់ដ៏ធំ ព្រមទាំងមានចង្កូមវែងៗ។ ខ្ញុំមិនយល់ពីរូបភាពនេះ ទើបខ្ញុំឈប់ធ្វើសមាធិ។ នៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំយល់ពីន័យរូបភាព transform មួយនេះហើយ។

ដោយសារតែមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំ ដោយសារតែពួកគេធ្វើឲ្យខ្ញុំអាលាក់ហ្ស៊ីខ្លាំងពេក ហេតុដូច្នេះខ្ញុំមានតែ transform។ គ្មានជម្រើស ហើយខ្ញុំក៏មិនជ្រើសរើសផ្លូវផ្សេងដែរ។ ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងផ្លូវមួយនេះ នឹងការ transform មួយនេះ។

មិនចាំបាច់មានមនុស្សមកដាស់តឿនខ្ញុំទេ។ មិនចាំបាច់មានមនុស្សមកឲ្យយោបល់ខ្ញុំទេ។ មិនចាំបាច់មានមនុស្សមកបារម្ភពីខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំចេះដាស់តឿនខ្ញុំខ្លួនឯងហើយ។ ខ្ញុំចេះផ្តល់យោបល់ឲ្យខ្ញុំខ្លួនឯងហើយ។ ខ្ញុំចេះបារម្ភពីខ្ញុំខ្លួនឯងហើយ។ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំត្រូវធ្វើម៉េចដើមី្បកាត់បន្ថយភាពអាលាក់ហ្ស៊ី។

គ្រប់យ៉ាងដែលជារបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងគ្រប់គ្រង ឃុំគ្រងដោយខ្លួនឯង៕

ស៊ីប្រេះសិន អានប្រេះសិន

img_20190115_182129_edit1

មួយរយៈនេះ ល្បីល្បាញរឿងពាក្យ depression។ ខ្ញុំ និងបក្សពួកក៏ច្នៃប្រឌិតចេញជាពាក្យផ្សេងៗ តែទុកប្រើប្រាស់សម្រាប់តែក្នុងក្រុមខ្ញុំទេ។

ដោយសារតែញ៉ាំអាហារខុសបច្ចេកទេស ចូលបង្គន់ ៧ ដងហើយ នៅតែមិនអស់។ ទ្រាំលែងបាន ក៏សុំច្បាប់ត្រលប់មកផ្ទះវិញ។

ប្រើថ្នាំជំនួយ ទើបអ្វីៗដំណើរការទៅមុខមិនរអាក់រអួល។

ក្រោយពេលធូរស្រាល ខ្ញុំក៏រកការងារឲ្យខ្លួនឯងធ្វើ។ នោះគឺអានសៀវភៅ។ ខ្ញុំទើបទិញសៀវភៅមួយក្បាលនេះ ពីបណ្ណាគារសេដ្ឋគុណ។ ជាសៀវភៅមួយទឹក ប៉ុន្តែសៀវភៅនៅថ្មី ស្អាតល្អ។

សៀវភៅនេះនិយាយពីជីវិតតស៊ូរបស់នារីជនជាតិអាហ្វ្រិកខាងត្បូង។ អាហ្វ្រិកត្រូវជនជាតិស្បែកសត្រួតត្រា និងធ្វើបាបជិះជាន់។ នាងងើបឈរឡើង តស៊ូ ដើមី្បសិទ្ធិសេរីភាពរបស់ជនជាតិអាហ្វ្រិក។ នាងរងលំបាកសព្វសារពើ តែឆន្ទៈរបស់នាងមិនបាត់បង់ឡើយ។ នាងនៅតែដើរទៅមុខ ដើមី្បសេរីភាព កិត្តិយស និងតម្លៃរបស់ជនជាតិអាហ្វ្រិក។

អានហើយ ក្តីទុក្ខលំបាកដែលមាន ដែលទទួលបាន ផ្នែកសតិអារម្មណ៍ពីមនុស្ស និងកិច្ចការផ្សេងៗ ព្រមទាំងជំងឺផងនោះក៏រសាយបាត់ម្តងបន្តិចៗ។ ហេតុអី្វ? ព្រោះខ្ញុំអាចមើលឃើញពីការលំបាក ដែលមនុស្សស្រីម្នាក់នេះបានទទួល គឺវាច្រើនជាងខ្ញុំឆ្ងាយណាស់ ឆ្ងាយហៅមិនឮ ប៉ុន្តែគាត់មិនបោះបង់សោះ គាត់មិនបោះបង់ការតស៊ូ មិនបោះបង់ក្តីសង្ឃឹម និងមិនបោះបង់ស្នាមញញឹម។ ដោយសារតែបែបនេះ រូបនាងស្ថិតក្នុងចិត្តប្រជាជនអាហ្រ្វិកសឹងគ្រប់ៗគ្នា។

វាជាទម្លាប់។ នៅពេលខ្ញុំរងការប៉ះទង្គិច ឬអស់សង្ឃឹម ខ្ញុំតែងប្រើសៀវភៅមកលួងលោម។ សៀវភៅដែលខ្ញុំជ្រើសរើសយកមកអានជាសៀវភៅនិយាយពីស្រ្តី និយាយពីការតស៊ូរបស់មនុស្សស្រី ទោះចុងក្រោយបានជោគជ័យឬមិនជោគជ័យក៏ដោយ តែខ្ញុំចូលចិត្តអានឲ្យដឹងពីការជម្នះឧបសគ្គដ៏សម្បើម ដែលមនុស្សស្រីភាគច្រើនមិនដែលជួប។

ការអានសៀវភៅបែបនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំមានកម្លាំងចិត្ត។ យ៉ាងហោចណាស់ ខ្ញុំដឹងថានៅលើពិភពលោក មិនមែនមានតែខ្ញុំដែលលំបាក នៅមាននារីជាច្រើននាក់ទៀតដែលលំបាកដូចខ្ញុំ ឬជាងខ្ញុំ។

បើមានឱកាស ខ្ញុំនឹងស្វែងរកឯកសារ ដើមី្បសរសេរពីការតស៊ូរបស់នារីខ្មែរ ព្រោះឯកសារនិយាយពីភាពអស្ចារ្យរបស់នារីតិចណាស់ ភាគច្រើនមានតែបុរស។ មិនមែនតែនៅស្រុកខ្មែរទេ នៅស្រុកគេក៏ដោយ។ ហើយខ្ញុំចង់សរសេរដូចគេអ៊ីចឹង គឺនារីនោះឆ្លងកាត់ការលំបាកហួសប្រមាណ ដើមី្បជាតិ ដើមី្បប្រជាជន មិនមែនគ្រាន់តែឆ្លងការលំបាកត្រឹមភាពជាម្តាយ ឬជីវិតដូចគេឯងនោះឡើយ៕